Μέθοδος Project


Μία νέα μέθοδος που απλά πρέπει να ακολουθηθεί ή μια διαδικασία με πολλαπλά οφέλη που συμβάλλει στην ανάπτυξη δεξιοτήτων;

Καλούμαστε συχνά ως εκπαιδευτικοί να δούμε με κριτική ματιά ότι νέο εισάγεται στον τομέα της εκπαίδευσης. Η μέθοδος project υπάρχει εδώ και κάποιες δεκαετίες στο χώρο μας, προωθείται από βιβλία και προτείνεται από παιδαγωγούς. Είναι άραγε, κάτι που επιτάσσουν οι καιροί, σε μια προσπάθεια να γίνει η διαδικασία της μάθησης πιο δημιουργική, λιγότερο ανιαρή για το μαθητή ή ένας πονοκέφαλος για τον παραδοσιακό εκπαιδευτικό; Αναμφισβήτητα, δεν έχει να κάνει με μια δασκαλο-κεντρική τάξη και προφανώς ξεφεύγει από το πλαίσιο των παραδοσιακών μεθόδων διδασκαλίας.
Ας ακολουθήσουμε την ιστορική διαδρομή αυτής της μεθόδου, τα σημεία που προσεγγίζει και τα πλείστα οφέλη της στο χώρο της εκπαίδευσης, για να λάβουμε τις απαντήσεις. Αρχικά, η μέθοδος αυτή έχει τις απαρχές της στον Αμερικάνικο Πραγματισμό και την προοδευτική αγωγή, ενώ υιοθετεί στοιχεία της μαρξιστικής αντίληψης περί συμμετοχής του ατόμου και στους δύο κύκλους εργασίας (χειρωνακτικής – διανοητικής) και της επαφής του με το τελικό προϊόν της εργασίας. Μετά το 1970 και τις εξελίξεις στον τομέα της παιδαγωγικής, η μέθοδος αυτή καλωσορίστηκε θερμά και συνδέθηκε με την εμφάνιση της πολλαπλής νοημοσύνης και της υιοθέτησης, από πλευράς παιδαγωγών και σύγχρονου σχολείου, της άποψης εκείνης που θέλει τα συναισθήματα του παιδιού να παίζουν πρωτεύονται ρόλο στη μάθηση (συναισθηματική νοημοσύνη) καθώς επίσης και των οκτώ τύπων νοημοσύνης, κιναισθητική, γλωσσική και μουσική για να αναφέρω μόνο μερικές, που εμπλέκονται σε διαδικασίες όπως το project.
Η άφιξη μιας σύγχρονης με πολλές απαιτήσεις κοινωνίας όσο και μιας πιο ώριμης παιδαγωγικά εποχής, κατέστησε αναγκαία την εισαγωγή νέων προσεγγίσεων στην εκπαίδευση. Ένα πρώτο σημείο εκκίνησης, υπήρξε η αναγκαιότητα να συνδεθεί η σχολική καθημερινότητα με τα βιώματα των μαθητών και με οτιδήποτε αυτοί θεωρούν μείζονος σημασίας, εισήχθη έτσι η βιωματική προσέγγιση της γνώσης. Ένα δεύτερο σημείο αναφοράς υπήρξε η ανάγκη σύνδεσης του γνωστικού αντικειμένου με τα σύγχρονα προβλήματα, μία, με άλλα λόγια, σφαιρική θεώρηση των σύγχρονων ζητημάτων, μια ολιστική, διαθεματική προσέγγιση. Άλλωστε, η γνώση χωρίς περαιτέρω σύνδεση με άλλα ζητήματα και τομείς της γνώσεις, χωρίς προεκτάσεις είναι στείρα και επομένως ανώφελη. Επιπλέον, μεγίστης σημασίας είναι η εισαγωγή ομαδοσυνεργατικών μεθόδων στο σχολείο που προάγουν την κοινωνική συνεργασία, επιτρέπουν σε όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως επιπέδου και ικανοτήτων να εκφράζονται ελεύθερα, μιας και οποιοσδήποτε μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποιους από τους δικούς του τύπους νοημοσύνης και δρώντας αλληλοσυμπληρωματικά να προσφέρει στο τελικό προϊόν, δίχως να αδικείται, λόγω τυχόν διαφορετικών ενδιαφερόντων του, όπως πιθανόν να συνέβαινε στο πλαίσιο μιας κλασσικής διδασκαλίας. Όλες, συνεπώς, οι παραπάνω θεωρήσεις και προσεγγίσεις δε μπορούν παρά να συμβάλλουν στην αυτονόμηση της μάθησης.
Για να μπορέσει να επιτευχθεί αυτή η αυτονόμηση, συνεπάγεται από πλευράς εκπαιδευτικού, συμβουλευτική παρέμβαση. Ο ρόλος που καλείται να επιτελέσει είναι έμμεσος, εκείνος του συντονιστή και συνεργάτη που συμβουλεύει περισσότερο παρά εμπλέκεται, βοηθά στη συγκρότηση μικρών ανομοιογενών ομάδων και επιλύει συγκρούσεις, τους προετοιμάζει και τους δίνει ανατροφοδότηση (feedback). Οι μαθητές, απ’ τη δική τους πλευρά, θα πρέπει να γίνουν αναγκαστικά πιο υπεύθυνοι, διαλλακτικοί, συνεργάσιμοι και συζητήσιμοι έτσι ώστε να κυλήσει ομαλά η διαδικασία απ’ την επιλογή του θέματος, στον καθορισμό των ομάδων, τη συλλογή πληροφοριών, τη συζήτηση και τον έλεγχο, ως το τελικό προϊόν και την αξιολόγηση αυτού. Αυτοί είναι, που σ’ αυτό το σημείο, θα σκεφτούν τι αποκόμισαν, πια είναι πλέον η εμπειρία τους και πώς θα αντιμετώπιζαν ένα μελλοντικό project.
Συνοψίζοντας, η μέθοδος project είναι ίσως ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να αναπτύξουν οι μαθητές γλωσσικές ικανότητες ενώ ταυτόχρονα γίνονται πολίτες αυτού του κόσμου, καλλιεργώντας την κριτική τους ικανότητα. Η τάξη γίνεται ένα ζωντανό περιβάλλον μάθησης που απαιτεί την ενεργή συμμετοχή των μαθητών, οι οποίοι κρατούν στα χέρια τους την ευθύνη της γνώσης. Είναι αυταπόδεικτο γεγονός ότι η δημιουργία μιας μαθητικής ομάδας συμπεριλαμβάνει επικοινωνία, συνεργασία και ανάπτυξη της ικανότητας ώστε να επιλύουν προβλήματα.

Different forms of Projects

Projects may differ in: The degree of teacher’s interference

  • Structured (determined / specified by the teacher)
  • Unstructured (defined largely by students)
  • Semi structured (in part by the teacher and in part by students)

Projects may fifer in: data collection techniques and sources

  • Research projects: gathering of information through library research.
  • Text projects: involve encounter with texts (literature reports, news etc)
  • Correspondence project: communication with individuals schools, businesses, governmental agencies etc)
  • Survey projects: creating the survey instrument and collecting and analyzing data.
  • Encounter project: face to face contact with guest speakers
  • Production projects: creation of bulletin board displays photo essays / videos / poster sessions / written reports / brochures etc
  • Performance project: staged debates / oral presentations / theatrical performances etc.
  • Organizational project: planning and formation of a club / conversational table etc.

Παραπομπές:
  1. Drossou Mary, (2005). Aspects of English Language Teaching, Learning and assessment. Athens. National and Kapodistrian University of Athens.
  2. Λαρεντζάκη-Γκόγκα Κατερίνα-Βέρα-Ευανθία Παύλου, (2008). Τα ερωτήματα του σύγχρονου εκπαιδευτικού. Athens. Gutenberg.

Από την Καθηγήτρια Αγγλικών Παπαδάκη Άννα

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ετήσια Εκδήλωση 2018 - Φωτογραφίες

Κινέζικη Πρωτοχρονιά!